ابوحنيفه مىگويد : شرمنده شدم ، از خانه بيرون رفتم و آن كودك در نزدم بسيار بزرگ جلوه كرد ، سپس باز گشتم و سلام كردم و دوباره سؤال قبل را تكرار كردم ، در پاسخ فرمود : از كنار نهرها و گوشه‌هاى رود خانه كه محل آب بردن است و سايهء ديوارها و در معابر عمومى و در آب جارى و راكد دورى كن ، از اينها كه گذشت در هر جا بخواهد مىتواند قضاء حاجت كند . ابوحنيفه مىگويد : گفتم : اى پسر رسول خدا ! بشر كه گناه مىكند گناه او را چه كسى انجام داده ؟ حضرت به من نگاهى كرد و فرمود : يا بايد بگوييم خدا گناه كرده ، كه البتّه خدا با انصاف‌تر از اين است كه خود گناه كند و بنده‌اش را مجازات نمايد . يا بايد بگوييم هر دو مشترك هستند و هر دو گناه را مرتكب شده‌اند ، در اين صورت خدا در گناه كردن شريك است و خدا با انصاف‌تر از آن است كه بنده‌اش را مجازات كند با اينكه در گناه او شريك بوده است . نتيجه اينكه گناه را بنده انجام مىدهد ، اگر خدا او را ببخشد بر اساس فضل و كرمش بخشيده و اگر مجازات نمايد بر اساس عدالتش مجازات كرده است . ابوحنيفه مىگويد : در اين هنگام چشمانم پر از اشك شد و اين آيه را خواندم : ذُرِّيَّةَ بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللّهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ . « 1 » « آنها فرزندانى بودند كه ( از نظر پاكى و كمال ) بعضى از بعض ديگر گرفته شده‌اند و خداوند شنوا و داناست . » سخاوت و بخشش حضرت در كتاب « اعيان الشيعه » نقل شده است كه : حضرت كاظم عليه السلام سخاوت عجيبى داشت ، بطورى كه اگر ثروتى به دستش مىرسيد آن را ميان نياز مندان تقسيم مىكرد . كيسه‌هاى پولى كه به مستمندان كمك مىكرد كم‌تر از سيصد يا چهار صد

--> ( 1 ) - آل عمران ، آيه 34 .